living with sudden changes

Een jaar lang was mijn lichaam de vreselijkste verrassingsdoos ter wereld. Elke week dook er een nieuw, bizar symptoom op, als een verschrikkelijk cadeautje op een feestje waar ik nooit om had gevraagd. Eerst werden mijn knieën vreemd hard, alsof ik langzaam veranderde in een standbeeld van iemand die héél, héél dringend een vochtinbrengende crème nodig had. Toen kwam de vermoeidheid, een diepe, allesverslindende uitputting die van een trap oplopen een beklimming van de Mount Everest op slippers maakte. De dokters stonden voor een raadsel. Ik werd een kenner van wachtkamers, die ik beoordeelde op de kwaliteit van hun verouderde tijdschriften en het comfort van hun stoelen. Ik werd zo vaak geprikt, bevoeld en gescand dat ik er vrij zeker van was dat ik licht kon geven in het donker. Een dokter suggereerde dat het stress was. "Heb je al yoga geprobeerd?" vroeg hij, terwijl ik moeite had om mijn elleboog genoeg te buigen om aan mijn neus te krabben. Een ander dacht dat het een a...

 For a year, my body was the world’s worst mystery box. Every week, a new, bizarre symptom would pop up, like a terrible party favor I never asked for. First, my knees got weirdly hard, like I was slowly turning into a statue of a guy who really,  really  needed to moisturize. Then came the fatigue, a deep, bone-gnawing exhaustion that made climbing a flight of stairs feel like summiting Everest in flip-flops. The doctors were stumped. I became a connoisseur of clinic waiting rooms, rating them by the quality of their outdated magazines and the comfort of their chairs. I was poked, prodded, and scanned so many times I was pretty sure I could glow in the dark. One doctor suggested it was stress. "Have you tried yoga?" he asked, while I was struggling to bend my elbow enough to scratch my nose. Another thought it was an allergy. My friends tried to be helpful. "Maybe you're just getting old," one offered, helpfully. "Have you considered you might be allergic ...